fèmina cun broca
Unu pagu de istòria
Cando non bi fiat late in prùere, sa fèmina allataiat su fìgiu fintzas a cando non podiat mandigare su chi mandigaiant sos mannos. Custu duraiat duos o tres annos. A pustis sas gravidàntzias sighiant pro totu su tempus chi sa fèmina podiat tènnere fìgios. Duncas colaiat su tempus dende contu a sos fìgios e faghende su chi li fiat prus a manu. Dae su neolìticu aiat imbentadu a semenare e aiat proadu a ammasedare carchi bestia. Dae tando, cumintzende a tènnere una dimora fissa, sa fèmina traballaiat sa terra, colliat linna e mandigu e custudiat su logu.
Custa distintzione est
andada semper aumentende a su puntu chi pariat chi non si podiat prus cambiare
nudda. Calicuna chi proaiat a si rebellare beniat picada pro iscassiada. Sas
fèminas matessi colaiant sa bida cunbintas chi sa parte issoro fiat de èssere
assugetadas a sos òmines, èsserent babbos o maridos, fìgios o frades. “So eo chi
giugo sos pantalones”, naraiant sos òmines fintzas a pagos annos a como, comente a
nàrrere “so eo chi cumando”. E cumandaiant a beru in totue. Issos faghiant sas
leges a manera issoro e puru sas disegualidades fiant legìtimas.
Durante sa rivolutzione industriale sas fèminas ant cumintzadu a traballare in fàbrica e fiant pagadas prus pagu de sos òmines. Faghiant traballos de manovalàntzia, non podiant leare mai detzisione peruna. Sos capos fiant semper òmines.
Una dimostratzione chi sas fèminas baliant (a su nessi cantu sos òmines) l’ant dada cando ant pigadu su postu de sos òmines chi fiant partidos a faghere sa guerra (sa prima gherra mundiale).