Intre sas diferentes atividades fatas dae sa fèmina sarda in s'arcu de sa die, bi fiat su recramu. Resessiant a cosire e a recramare sos tessutos diferentes chi faghiant parte de su corredu o a refinire sa bestimenta traditzionale sarda, non cun su filu e sa seda ebbia, ma finas cun oro e prata. S’arte de su recramu s’est rafinada in sa decoratzione rica de sos costùmenes, mescamente sas camisas, e de sos arredos sacros, ma si decoraiant finas sos inghirialetos, sas mantas, sos cobericàscia, sas bèrtulas pro bardare sos animales in sas festas (gùturas). Unos cantos pessant chi sa tècnica de sa randa, adotada in Sardigna, bèngiat dae sos Saratzenos, arribados tràmite sa Sitzìlia. Non b’at duda chi in su recramu bi sient influèntzias esternas, dèvidas a sos cuncàmbios interegionales e internatzionales chi ant fatu difùndere sas traditziones seculares de ‘iscola venetziana, genovesa, toscana o perugina, de sa Lombardia o de sa Sitzìlia. Àteros cuntatos istilìsticos si sunt àpidos cun sas Fiandras e s’Inghilterra, cun sa Frantza e cun sos paisos de su Magreb. Mancari custas influèntzias esternas, sas recramadoras sardas ant ischidu cunservare una fisionomia pròpia, caraterizende sos recramos cun ammentos e motivos decorativos isulanos. In sas camisas de su costùmene femminile e in una cantas de su maschile si faghet su coro, una casta de recramu a agu in sa frunzidura manna chi regollet su grandu volùmene de sa tela in su tzugru e in sos brutzos. Su nùmene de coro est dadu dae su fatu chi sa figura de su recramu est compònnida dae coros, pagu prus o mancu agabados, froridos o minores. B'at su coro de sete, su coro de noe,ect. De balore est finas s' ispighilla de su collete, unu recramu a forma de ispiga sùtile e una randa minore esecutadu totu a agu, a puntu de trau. Su coro si faghet finas in sos brutzos e a bias finas in sos cuidos. Sos esempros prus interessantes pertocant sas tìagias, sos inghirialetos e sas tendas de s’iscola de Bosa, fatos a filosa,retzighedda e nòidas comente filet. Àteros recramos, de balore, s’agatant in sas telas isfiladas de sa Barbàgia, in colore de ruìngiu caente, cando chi in sa Marmidda sos motivos recramados in sas telas de linu sunt de colore biaitu. Una mentzione a parte meritant sos recramos meravigios a agu, esecutados in Dèsulu e in Òsilo, e sos raros servìtzios pro mesa a "puntu Teulada", fatos in sa tzitadina omònima. Sos motivos decorativos sunt medas: casteddos cun turres, àbbilas e cherbos, cornucòpias e liocornos, putos, paones e fèmineddas postas in filas longas, columbos e pugiones, postos de profilu unu cara a s'àteru, o ischina contra a ischina, cun sas coas aunidas in una casta de àrbore. E totu a inghìriu pàmpinos, lande e ramos de coraddu. Un’esplosione di frores e colores si manifestat in sos iscialles e in sos mucadores traditzionales chi pro s’elegàntzia issoro, oe sunt torrados a propònnere in sas bestes de sera. Intre sos prus apretzados mentovamus cussos nieddos, a disegnos polìcromos, recramados in Olìana, a s’ispissu irrichidos cun perlinas, filos de oro e prata. Non tenimus noas subra de sas tècnicas de trabballu, de sos materiales, de sos istiles de sas decoratziones, nen de sos prdutores nen de sos comporadore, o de s'esistèntzia de unu mercadu si no a cumintzu de su Noighentos.
| Torra a sa pàgina printzipale |